Karol Józef Teofil Estreicher

Nazywany ojcem bibliografii polskiej. Urodził się 22 listopada 1827 r. w Krakowie a zmarł 30 września 1908 r. w Krakowie. Był historykiem literatury i teatru, krytykiem literackim, bibliografem, przez wiele lat piastował funkcję dyrektora Biblioteki Jagiellońskiej.

Po ukończeniu krakowskiego gimnazjum w 1843 r. studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim  filologię i nauki prawne. Później podjął pracę w sądownictwie galicyjskim. W roku 1862 przeniósł się do Warszawy, gdzie objął stanowisko zastępcy dyrektora Biblioteki Szkoły Głównej Warszawskiej. W latach 1865-1868 kierował w Szkole Głównej Warszawskiej Katedrą Bibliografii. Powrócił do Krakowa w 1868 i został dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej; pełnił tę funkcję do 1905. Był jednym z współtwórców Akademii Umiejętności (przyszłej PAU). Ponadto należał do Towarszystwa Naukowego Krakowskiego (od 1861) oraz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk ( 1889 członek honorowy).

Jako uczony Karol Estreicher zasłużył się przede wszystkim opracowaniem niemal kompletnej bibliografii druków polskich, wydanych w Polsce i za granicą oraz dotyczących Polski obejmujących lata 1470-1889; dzieło Bibliografia Polska, do którego 22 pierwsze tomy wydał w latach 1872-1908, kontynuowali następnie syn Stanisław i wnuk Karol ( do tomu XXXIV w 1951).

Ponadto Estreicher przygotował bibliografię piśmiennictwa galicyjskiego 1849-1859 oraz spisy przedmiotowe i autorskie periodyków „Tygodnik Ilustrowany” ( za lata 1859-1875) i „Biblioteka Warszawska” ( za lata 1841-1890).

Wprowadził do polskiej teorii bibliografii pojęcie „hasło” - jako wyraz szeregujący opis w układzie alfabetycznym; w opisach uwzględnił adres wydawniczy, format bibliograficzny, objętość dzieła, aktualnego właściciela oraz dodał odsyłacze przedmiotowe.

Przyczynił się również do uporządkowania zbiorów Biblioteki Jagiellońskiej; trzykrotnie powiększył księgozbiór, doprowadził do remontu gmachu Biblioteki. Wzbogacił szczególnie dzieła starodruków.

Opracował wiele biografii polskich poetów, bibliografów i księgarzy: Adama Mickiewicza , Tomasza Kajęnta Węgierskiego, swojego teścia księgarza Ambrożego Grabowskiego. Badał twórczość Aleksandra Fredry, Józefa Ignacego Kraszewskiego. Zajmował się historią teatru polskiego.